Rens, groep 8

Rens is tot groep 6 een rustige leerling geweest die in de klas nooit opviel. Zelfs in groep 3, een klas van 15 leerlingen, lukte het hem onopvallend te zijn en geen aandacht te vragen. Wel viel het de juffrouw destijds op dat er een enorm verschil in prestaties voor rekenen en taal zat en werden wij gewaarschuwd dat dit hem nog wel eens parten zou kunnen gaan spelen bij de keuze van het juiste niveau voor het voortgezet onderwijs.

In de jaren daarna bleef dat verschil bestaan, maar Rens leek redelijk tevreden te zijn….genoeg vriendjes en eigenlijk nooit commentaar. Van hem niet en vanuit school niet.

Wel kwamen langzamerhand wat tekenen vanuit ouders van mede-klasgenoten en de juf dat Rens geplaagd werd. Rens reageerde daar altijd heel luchtig op, hij leek er niet zo mee te zitten. Wij als ouders probeerden hem iets weerbaarder te maken: “bijt van je af, maar wel op een nette manier.”

Langzaam ging Rens meer voor zichzelf opkomen. Een prater werd het niet, maar hij zocht zijn eigen manier. Niet altijd de juiste: vaak op de verkeerde momenten, niet tactisch maar juist redelijk lomp. Toch waren we blij dat hij voor zichzelf opkwam.

Zijn resultaten met leren bleven zeer verdeeld. Rekenen ging prima, maar taal bleef lastig, mede omdat hij het ook niet leuk vond (wisselwerking).

In groep 7 werd hij vooral in dat rekenen erg gestimuleerd, hij kon er thuis uren mee bezig zijn, maar aan het eind van het schooljaar schrokken wij met name van het resultaat van taal……. Samen met de nog steeds moeizame manier van uiten van Rens reden om toch maar eens contact te zoeken met Willemien.

Na een kennismakingsgesprek dat ik als moeder samen met Rens en Willemien had, had ik er het volste vertrouwen in dat zij samen aan de slag konden gaan. Doel hierbij was het werken aan zijn taal en het leren dat je zoveel meer bereikt als je open bent over wat er in je omgaat. Praten doet je goed, tenslotte heeft Rens toen hij nog heel jong was, de scheiding van zijn ouders te verwerken gekregen. Ook dat gaat een kind niet in zijn koude kleren zitten.

Wij hebben de tijd bij Willemien als iets positiefs ervaren. Zij hebben samen gewerkt aan de taalproblemen en Willemien wist hierbij de juiste snaar te raken. Rens vertelde altijd open over wat er behandeld was, maar ook kreeg ik na ieder bezoek van Willemien een uitgebreid verslag met alle ins en outs van de les. Daarnaast heeft Willemien geprobeerd vooral met tekeningen wat meer over de diepste gevoelens van Rens naar voren te krijgen en daar kwam toch aardig wat frustratie over het onrecht wat hem tijdens de pesterijen was aangedaan naar voren. Helaas is het binnen de klas een heel moeilijk jaar gebleken, niet alleen voor Rens maar ook voor veel andere kinderen. Vooral de lakse houding van de school en de pogingen om zoveel mogelijk door te schuiven naar ouders hebben hiertoe bijgedragen.

Natuurlijk hadden we anders gehoopt, maar zijn regelmatig tot de conclusie gekomen dat het draagbaar was door de uitlaatklep bij Willemien. Rens en ik hebben het contact met haar als steun ervaren.

Blij dat we de basisschooltijd nu kunnen afsluiten en dat we, dankzij de hulp van Willemien, ook met vertrouwen naar de toekomst op de middelbare school kunnen kijken!

Mede namens Rens, bedankt voor je hulp en het luisterend oor!